Σε μια περίοδο κατά την οποία η κτηνοτροφία και η γεωργία βρίσκονται σε οριακό σημείο, κάποιοι επιμένουν να παρουσιάζουν μια εικόνα ότι «όλα πάνε καλά».
Δεν πάνε όλα καλά.
Στη Λάρισα έχουν χαθεί πάνω από 200.000 ζώα. Πίσω από αυτόν τον αριθμό δεν υπάρχουν απλώς στατιστικά στοιχεία. Υπάρχουν άνθρωποι. Κτηνοτρόφοι που έχασαν το ζωικό τους κεφάλαιο, το εισόδημά τους και, σε πολλές περιπτώσεις, τη δυνατότητα να συνεχίσουν τη δουλειά που έκαναν για χρόνια.
Και ενώ αυτή είναι η πραγματικότητα, σήμερα ακούμε για αποζημιώσεις, ζωοτροφές και μέτρα στήριξης, την ώρα που παραμένουν εκκρεμότητες στις αποζημιώσεις και τεράστια προβλήματα στην ανασύσταση των κοπαδιών.
Πώς μπορεί να λέγεται ότι «όλα πάνε καλά», όταν ένας κτηνοτρόφος δεν γνωρίζει πότε θα αποζημιωθεί, με ποια χρήματα θα ξαναστήσει το κοπάδι του και αν τελικά θα μπορέσει να παραμείνει στην παραγωγή;
Η κτηνοτροφία δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις.
Χρειάζεται πραγματική, άμεση και επαρκή στήριξη:
- αποζημιώσεις στην ώρα τους και στο ύψος της πραγματικής ζημιάς,
- άμεση εξασφάλιση ζωοτροφών,
- ουσιαστική στήριξη των πληγέντων κτηνοτρόφων,
- συγκεκριμένο και χρηματοδοτημένο σχέδιο για την ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου,
- και μέτρα που θα επιτρέψουν στους παραγωγούς να επιστρέψουν πραγματικά στην παραγωγή.
Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΟΡΙΟ
Την ίδια ώρα, στη φυτική παραγωγή, οι τιμές στα σιτηρά σε πολλές περιπτώσεις δεν καλύπτουν το κόστος παραγωγής.
Πετρέλαιο, ηλεκτρικό ρεύμα, λιπάσματα, φυτοπροστατευτικά και αγροτικά εφόδια έχουν διαμορφώσει ένα κόστος που γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο για τον παραγωγό.
Και σε λίγες εβδομάδες ξεκινούν οι συγκομιδές του αραβόσιτου.
Οι παραγωγοί, όμως, ακόμη δεν γνωρίζουν σε ποια τιμή θα πουλήσουν.
Πώς μπορεί ένας αγρότης να προγραμματίσει την επόμενη καλλιεργητική περίοδο, να επενδύσει, να πληρώσει τις υποχρεώσεις του και να παραμείνει στην παραγωγή, όταν δεν γνωρίζει αν η τιμή πώλησης θα καλύψει ούτε το κόστος που έχει ήδη καταβάλει;
Αυτό δεν είναι βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο.
ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ
Υπάρχουν νέοι αγρότες που περιμένουν τρία και τέσσερα χρόνια τη β΄ δόση των προγραμμάτων στα οποία έχουν ενταχθεί.
Την ίδια στιγμή, έχουν δημιουργηθεί βεβαιωμένες ασφαλιστικές οφειλές στο ΚΕΑΟ, οι οποίες είναι έντοκες.
Το μήνυμα που δίνεται είναι αντιφατικό και καταστροφικό:
Από τη μία ζητάμε από τους νέους να επενδύσουν, να μείνουν στην ύπαιθρο και να συνεχίσουν την παραγωγή. Από την άλλη, τους αφήνουμε να περιμένουν χρόνια για χρήματα που δικαιούνται, ενώ οι υποχρεώσεις και τα βάρη τους αυξάνονται.
Αυτό δεν είναι αγροτική πολιτική.
Είναι εγκατάλειψη.
Ο ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ ΤΟΜΕΑΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΥΣ
Δεν χρειάζονται άλλες φωτογραφίες, δηλώσεις και πανηγυρισμοί.
Χρειάζονται αποτελέσματα.
Χρειάζονται:
Αποζημιώσεις στην ώρα τους.
Ζωοτροφές.
Ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου.
Μείωση του κόστους παραγωγής.
Βιώσιμο αγροτικό ρεύμα.
Δίκαιες τιμές για τα προϊόντα.
Ουσιαστική στήριξη των παραγωγών.
Οι βουλευτές της κυβέρνησης στη Λάρισα οφείλουν να σταματήσουν να παρουσιάζουν μια εικόνα κανονικότητας και να πουν στους παραγωγούς την αλήθεια.
Γιατί όταν χάνονται εκατοντάδες χιλιάδες ζώα, όταν ο κτηνοτρόφος περιμένει να αποζημιωθεί και να ξαναστήσει το κοπάδι του, όταν ο αγρότης πουλά κάτω από το κόστος παραγωγής και όταν ο νέος αγρότης περιμένει χρόνια τη β΄ δόση που δικαιούται, δεν υπάρχει κανονικότητα.
Υπάρχει κρίση.
Και η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνία.
Αντιμετωπίζεται με πολιτικές αποφάσεις, συγκεκριμένα κονδύλια, σαφές χρονοδιάγραμμα και πραγματικά μέτρα.
Ο πρωτογενής τομέας δεν ζητά χάρη.
Δεν ζητά προνόμια.
Ζητά το αυτονόητο: να μπορεί να παράγει, να επενδύει, να συνεχίζει και να ζει αξιοπρεπώς από τη δουλειά του.
Και αυτό δεν είναι υπερβολή.
Είναι προϋπόθεση για να υπάρχει αύριο στην αγροτική παραγωγή της Λάρισας και της Θεσσαλίας.
